domingo, 5 de agosto de 2007

Viaxe a Londres X: Día 23 de Xullo


*Despedida moi cariñosa de Sue e da casa.Quedamos en voltar, of course!
*Illegal cab with a black and handsome taxi driver (Ighualiño ca Robert!) 25 pounds and 5 pounds polo luggage e as molestias(María cargando coa miña ata o airport). Total=30 pounds. All right!
*Colas que non se moven en Heathrow. Non nos da tempo a ghastar as coins que nos sobran! Nervios.
*Pero sí! Temos media hora!Poñémonos a mercar lots and lots of things!Trailara larila trailara...
*Movidón!!!: Only one pack=only one bag!! O bolso dunha lady se considera un pack!!Histeria!! Nivel de Inglés Advanced:Uso de tacos con funcionarios."Fucking teapots!!"... Sona o meu teléfono: "Merda! Fucking phone!" ... Teresa bloqueada mirando a un lado e a outro: ... "e que mira"... Eu que quería tirar o bolso e a Merce berrando que tirara os bombóns e apretando o meu bolso dentro do seu. María atando packs tan tranquila...
*A tía mirando a María con mala baba decindo que así non era un pack que excusaba facer atados.
*Por fin pasamos. Cáenseme os lotes que levo nos petos.Non sei onde van a miña cámara,o meu teléfono...A mochila reventa coas bloody teapots!
*Desvían a Teresa para a fila do "turismo de pe descalzo", menos mal que non tiña buratos nos calcetíns.Povriña! Descalciña e RETIDA!!! Nos quedan 5 minutos para embarcar!!!!!
*María e mais eu as carreiras:"Excuse me!!!. Sorry. We loose our flight!!!"
*Rapaz altísimo e encantador berrando "EXCUSE ME" para abrirnos paso entre o xentío.
*María correndo a saltiños i eu cual tortuga coa casa a costas deslizandome mais que correndo(según María) Doíame todo debido a caida o día da chuvia a mares. Non nos perdimos nin por un intre. Gate 8, gate 8, gate 8...
*Stop the flight,please!! Temos a duas amigas retidas.
*Retidas? Caras de asombro.
*Todo o avión agardando por nós.
*Loly Ortega,antiga compa de colexio, e fillas ocupando os nosos asentos. (Esta viaxe foi un encontro constante con xente coñecida)
*Indescriptible a cariña de Teresa cando a vimos entrar no avión.Creía que a deixábamos en terra e tal...
*Mercedes como unha rosa. Quería un día mais en Londres...;-)

1 comentario:

Anónimo dijo...

A narración do sucedido no aeroporto é sublime! Choraba con cada comentario... Podería ser o inicio dunha novela ou o final... Que gargallada... agora! Teresa